52um – muzyka filmy

Historia kina.

Większość z nas zdecydowanie woli udać się na seans filmowy do kina, niż siedzieć w fotelu przed telewizorem. Obecnie dostęp do filmów jest wręcz nieograniczony, już kilka dni po premierze możemy bez problemy zdobyć film z Internetu. Magia kina jednak wciąż przyciąga, ponieważ film obejrzany w kinie na pewno wywrze na nas większe wrażenie niż kiepska kopia oglądana na komputerze. Tym bardziej, iż nowoczesne kino wychodzi widzowi naprzód i oferuje nowe technologie, które uatrakcyjniają seans. Niestety wielkie, wielosalowe kina (tak zwane multipleksy) wypierają tradycyjne kina, w których to można obejrzeć wiele ciekawych propozycji z całego świata, nie tylko komercyjne produkcje. Historia kina się roku 1892, kiedy to Thomas Alva Edison zbudował pierwszy aparat do utrwalania scen ruchomych. W 1895 roku podobne urządzenie skonstruowali bracia Lumiere. Urządzenie to szybko rozpowszechniono, ściągając na projekcje rzesze zainteresowanych nowym wynalazkiem. Pierwsza publiczna projekcja odbyła się 28 grudnia 1895 roku w paryskim Salonie Indyjskim Grand Cafe, gdzie wyświetlono filmy: „Wyjście robotnic z fabryki w Lyonie”, „Śniadanie”, „Polewacz polany” oraz „Przyjazd pociągu na stację”. Właśnie data 28.12.1895 uważana jest za datę narodzin kina. Do roku 1910 powstało tysiące sal kinowych, które cieszą nas do dzisiaj. Nie ma już co prawda starych kin, w których, jak śpiewał Mieczysław Fogg, możemy oglądać Rudolfa Valentina przy akompaniamencie pianisty, jednak wciąż możemy znaleźć wiele tradycyjnych kin, które dostarczają nam niezapomnianych wrażeń i zapoznają nas z twórczością artystów z całego świata.

O muzyce filmowej.

Czy potrafisz sobie wyobrazić film bez muzyki? Kompozycja w filmie silnie buduje nastrój, manipulując naszymi emocjami. Sam termin „muzyka filmowa” stosuje się do określenia kompozycji, która to towarzyszy obrazowi. Nie różni się zatem niczym od innego rodzaju muzyki. Tak więc kiedy wiemy, że mamy do czynienia z muzyką filmową? Wyznacznik jest jeden: kompozycja musi być stworzona specjalnie na potrzeby konkretnego filmu, uwzględniając jego strukturę oraz konwencję stylistyczną i gatunek. Kompozycja taka, jako jeden z czynników sfery słuchowej, musi pozostawać w stosunku do obrazu w pewnych określonych realiach, które z tego wynikają. To ją właśnie odróżnia od muzyki autonomicznej, gdyż ta nie posiada takich uwarunkowań. Zatem nie dziwi nas, iż czas kompozycji stworzonej do filmu, zależny jest od obrazu. Tak więc jeśli określona scena trwa 40 sekund, to znaczy, że muzyka w niej zawarta musi posiadać początek, rozwinięcie i zakończenie, nie może po prostu się wyciszyć. To ograniczenie czasowe ma ogromny wpływ na muzykę filmową, gdyż decyduje ono o kształtowaniu utworu oraz decyduje o jego formie. Muzyka w filmie pełni rolę drugoplanową, czasem nawet jest mało słyszalna, jednak jest pewnego rodzaju bodźcem, który pomaga nam silniej wniknąć w atmosferę i świat wykreowany w filmie. Dlatego, aby muzyka filmowa była dobra, wymagana jest dogłębna znajomość filmu, dla którego powstaje kompozycja. Struktura filmu jest podstawą dla kompozytora, który, aby stworzyć muzykę idealnie pasującą do dzieła, musi uwzględnić konwencję stylistyczną i co najważniejsze, przesłanie filmu.

Tekst o najgorszym reżyserze wszech czasów.

Jak się okazuje brak talentu też ma swój urok i może przynieść nam sporą sławę. Amerykański reżyser Ed Wood Jr. przeszedł do historii jako twórca najgorszych filmów. Słynął głównie z niedbałości o szczegóły, co można było zobaczyć gołym okiem podczas projekcji. Wood nie dbał o jedność czasu i miejsca, często podczas jakiegoś wydarzenia noc i dzień przeplatają się wielokrotnie, jego efekty specjalnie nie były zbyt… specjalne, odznaczały się dziecinną prostotą a dialogi były schematyczne. Po śmierci, Wood został uhonorowany nagrodą Złotego Indyka dla najgorszego reżysera wszechczasów. Oczywiście brak umiejętności tworzenia spójnych i sensownych filmów nie przeszkodziły w tym aby Wood zdobył sławę, ba, nawet uznanie. 2 lata po śmierci, ten ekscentryczny twórca, paradoksalnie stał się popularny. Zaczęto cenić jego dziwaczne filmy za oryginalność. Ten ekscentryczny zapaleniec, mimo swojej słabej twórczości, jak nikt inny kochał pracę w Hollywood i poświęcał się jej całym sobą. Barwna postać twórcy doczekała się filmu biograficznego w reżyserii Tima Burtona. Film Burtona, w przeciwieństwie do filmów Wooda, jest naprawdę piękny i przejmujący. Ed Wood jawi nam się tu nie tylko jako ekscentryk, ale jako człowiek niezwykle barwny, kochający kino i Hollywood, uwielbiający swoją pracę i posiadający niezwykłą wyobraźnię i wrażliwość. Jego życia jest pełne anegdot jak słynna kradzież sztucznej ośmiornicy. Ośmiornica ta miała być przeciwnikiem Belly Lugosi (z którym to zaprzyjaźnił się Wood) w filmie „Narzeczona potwora”, jednak zapomniano o silniku mającym poruszać stwora i tak Lugosi wije się wokół nie poruszającej się ośmiornicy, krzyczy i macha jej mackami udając walkę (a idzie mu całkiem nieźle).

Kino surrealistyczne.

Gdy mówimy „kino surrealistyczne” od razu słyszymy odpowiedź „Luis Bunuel”. Surrealizm to kierunek w sztuce kształtujący się dwudziestoleciu międzywojennym. Kierunek objął takie dziedziny jak malarstwo, literatura oraz film. Według manifestu Andre Bretona, surrealizm posiada trzy podstawowe cechy jak: wyzwalanie podświadomości, kierowanie się wolnością myśli oraz nadrealność świata przedstawionego (pokazywanie tego co ukryte, nieświadome). Pierwszym surrealistycznym filmem w historii jest „Pies andaluzyjski” Luisa Bunuela z 1928 roku (w tworzeniu filmu pomagał Bunuelowi Salvador Dali). Jest to krótkometrażowy film, trwający szesnaście minut, który składa się z kilku niepowiązanych tematycznie scen. Bohaterami filmu jest bezimienna para, kobieta i mężczyzna. Film szokował widza, przez zastosowanie, jak na owe czasy, drastycznych efektów, takich jak słynna scena przecinania brzytwą gałki ocznej. Ważnym motywem w filmie są również szczątki osła, często występujące w twórczości Dalego. Następny wspólny film tych dwóch artystów to „Złoty wiek” z 1930 roku. Kolejnym prekursorem surrealizmu w filmie jest amerykański reżyser James Whale, który w swych filmach łączył doświadczenia niemieckiego ekspresjonizmu z surrealizmem właśnie. Do jego dzieł należą: „Frankenstein”, „The old dark house”, „Niewidzialny człowiek” oraz „Narzeczona Frankensteina”. Analizując dorobek filmowy twórców surrealistycznych, można wymienić siedem cech wyróżniających to kino: karykaturalne wyolbrzymienie rzeczywistości (zatarcie granice między snem a jawą), wizualna poezja, konstrukcja rzeczywistości według zasady paradoksu i inwersji, film jako ekspresja nieograniczonej wyobraźni twórcy, łączenie rozmaitych dziedzin sztuki, lekceważenie tradycyjnie rozumianej fabularności, eksperymentowanie z nowymi technikami oraz środkami wyrazu.