52um – muzyka filmy

Awangarda radziecka

Związek Radziecki może pochwalić się niemałym wkładem włożonym w historię światowego kina. Warunki filmowania w przedwojennej komunistycznej Rosji nie należały do łatwych. Reżyserzy nie mieli lekko, bo jeśli chcieli zaistnieć szerzej w świecie filmu, musieli dostosowywać się do ściśle określonych przez komórki rządzących wytycznych. Nie mogli sobie pozwolić na tworzenie filmów, które nie służyłyby celom rządzącej partii. Towarzysz Lenin swego czasu powiedział, że kino to najważniejsza ze sztuk. Nie chodziło mu bynajmniej o sztukę rozumianą jako wytwór ducha ludzkiego mający u odbiorcy wywoływać przeżycia estetyczne. Sztukę, szczególnie film, traktowal Lenin jako doskonałe narzędzie propagandy. Przez film mógł dotrzeć do znacznej liczby rodaków, mógł z łatwością manipulować ludźmi. Dlatego film uznał jako względnie niedrogi środek dotarcia do mas. Radzieccy reżyserzy okazali się jednak mistrzami w kreowaniu nowej jakości filmowej. Stowrzyli produkcje, które do dziś robią duże wrażenie na widzach z całego świata. Szczególnie ważnym punktem tego nurtu były filmy dokumentalne. Awangarda radziecka może poszczycić się nowatorskimi rozwiązaniami montażowymi, nowymi technikami uzyskiwania określonych kadrów i sekwencji, bez których dzisiejsze kino nie wyglądałoby tak jak wygląda współcześnie.

Film czarny

Film noir, czyli film czarny to wynalazek amerykańskiego kina lat 40. i 50. Niektórzy filmoznawcy uznają film czarny nie za prąd w kinie, lecz za gatunek filmowy. Niezależnie jednak od tego można wskazać na kilka cech wspólnych, które określają zjawisko filmu czarnego. Przede wszystkim film czarny był kręcony na taśmie czarno-białej. Nie jest to takie oczywiste, ponieważ już przed wojną kręcono w USA filmy w technice Techicoloru. Innym ważnym elementem filmu czarnego jest dobór bohaterów. Często występował detektyw w charakterystycznym kapeluszu. Nieraz można było podziwiać kobietę fatalną, czyli taką, po spotkaniu z którą bohater zaczynał mieć coraz więcej problemów, a otoczenie wokół niej słało się coraz większą liczbą trupów. Kobieta taka wyglądała nienagannie, była niezwykle atrakcyjna, dlatego ze znalezieniem potencjalnej ofiary nigdy nie miała najmniejszych problemów. Obowiązkowym elementem detektywa i kobiety fatalnej był papieros. Ten ostatni stanowi o niezwykłym klimacie filmu czarnego. Zadymione spelunki, biura detektywistyczne to rozpoznawalne rysy amerykańskiego filmu z tamtych lat. Film noir wykorzystywał różne konwencje gatunkowe – od dramatów po kryminały. Liczył się przede wszystkim klimat, którego słowami nie spósób odtworzyć. Żeby poznać film czarny trzeba go obejrzeć.