52um – muzyka filmy

Kino moralnego niepokoju

Kino moralnego niepokoju jako zjawisko polskiej kinematografii można było obserwować w latach 70. i 80. Filmy te opowiadają o trudnej rzeczywistości okresu PRL. Człowiek żyjąc w totalitarnie sterownym państwie zmagać się musiał z wieloma trudnymi wyborami moralnymi. Często każdy wybór, którego dokonał był po prostu zły, niekorzystny, kogoś krzywdził. O tym właśnie opowiadają filmy tego nurtu. Krzysztof Kieślowski, Agnieszka Holland, Krzysztof Zanussi, Feliks Falk to wybitni reżyserzy kina moralnego niepokoju. Ich filmy chętnie są oglądane po dziś dzień. Artyści kina moralnego niepokoju czerpali inspiracje z twórczości dokumentalnej. Dlatego chętnie wykorzystywali różne chwyty filmowe, które miały widzowi wydawać się maksymalnie realistyczne czy wręcz rzeczywiste. Poetyka dokumentu dotyczyła np. pracy kamery. Tzw. kamera z ręki nie była mocowana na żadnych statywach, dzięki czemu widz miał złudzenie obcowania z dokumentalnym projektem. Nierzadko akcja tych dzieł miała miejsce w jakimś prowincjonalnym miasteczku. Uzyskiwano w ten sposób, jak wyraził to kiedyś Kieślowski, efekt kropli wody, który polegał na tym, że społeczność małego miasteczka za pomocą metafory reprezentowała ogólne losy wszystkich Polaków borykających się z podobnymi problemami zawodowymi, finansowymi. Dzisiaj filmy te są niezwykle cenione zarówno przez krytykę, jak i przez nowe pokolenia widzów.

Kino po 1945 roku

Niewątpliwie kinematografia to ogromny krzyk nowoczesności. Jej dzieje są stosunkowo krótki, a rozpoczynające przygodę filmy nieme, to już zagadnienia którego nowe pokolenia nie potrafią sobie wyobrazić. Nie mniej ogromny przeskok dokonał się także po roku 1945. Przede wszystkim kino po 1945 roku to mocny akcent zakończonej wojny, a towarzyszący czasom powojennym ogólny rozwój, odbudowa i zapotrzebowanie na rozrywkę dość mocno wspomogły przemiany także i w omawianym zakresie. Przede wszystkim kina rozpoczęły dostrzegać konieczność podnoszenia jakość samej transmisji i wyświetlania. Ten element jednak najbardziej był widoczny w okolicach lat 80tych i późniejszych, kiedy to zaczęto wprowadzać kolejne coraz bardziej nowoczesne systemy dźwiękowe. Kino po 1945 roku to także stosowanie coraz nowszych elementów reżyserskich oraz podejście operatorów kamery. Dodatkowe zwiększanie jakości taśm filmowych jak i całości sprzętu wyzwalał coraz to nowe możliwości związane z zarówno jakością jak i możliwościami przedstawiania wielu obiektów, osób jak i terenów. Warto wymienić dzie­ła Człowiek, który wiedział zbyt wiele, Trzydzie­ści dziewięć kroków, Tajny agent, Szantaż, Niewinny młodzieniec, Zaginiona, Psychoza. Hitchcock był przeciwnikiem rozbudowanych dialogów. Do historii kina przejdzie jako mistrz budowania napięcia.