Jak się okazuje brak talentu też ma swój urok i może przynieść nam sporą sławę. Amerykański reżyser Ed Wood Jr. przeszedł do historii jako twórca najgorszych filmów. Słynął głównie z niedbałości o szczegóły, co można było zobaczyć gołym okiem podczas projekcji. Wood nie dbał o jedność czasu i miejsca, często podczas jakiegoś wydarzenia noc i dzień przeplatają się wielokrotnie, jego efekty specjalnie nie były zbyt… specjalne, odznaczały się dziecinną prostotą a dialogi były schematyczne. Po śmierci, Wood został uhonorowany nagrodą Złotego Indyka dla najgorszego reżysera wszechczasów. Oczywiście brak umiejętności tworzenia spójnych i sensownych filmów nie przeszkodziły w tym aby Wood zdobył sławę, ba, nawet uznanie. 2 lata po śmierci, ten ekscentryczny twórca, paradoksalnie stał się popularny. Zaczęto cenić jego dziwaczne filmy za oryginalność. Ten ekscentryczny zapaleniec, mimo swojej słabej twórczości, jak nikt inny kochał pracę w Hollywood i poświęcał się jej całym sobą. Barwna postać twórcy doczekała się filmu biograficznego w reżyserii Tima Burtona. Film Burtona, w przeciwieństwie do filmów Wooda, jest naprawdę piękny i przejmujący. Ed Wood jawi nam się tu nie tylko jako ekscentryk, ale jako człowiek niezwykle barwny, kochający kino i Hollywood, uwielbiający swoją pracę i posiadający niezwykłą wyobraźnię i wrażliwość. Jego życia jest pełne anegdot jak słynna kradzież sztucznej ośmiornicy. Ośmiornica ta miała być przeciwnikiem Belly Lugosi (z którym to zaprzyjaźnił się Wood) w filmie „Narzeczona potwora”, jednak zapomniano o silniku mającym poruszać stwora i tak Lugosi wije się wokół nie poruszającej się ośmiornicy, krzyczy i macha jej mackami udając walkę (a idzie mu całkiem nieźle).

Kino surrealistyczne.

Gdy mówimy „kino surrealistyczne” od razu słyszymy odpowiedź „Luis Bunuel”. Surrealizm to kierunek w sztuce kształtujący się dwudziestoleciu międzywojennym. Kierunek objął takie dziedziny jak malarstwo, literatura oraz film. Według manifestu Andre Bretona, surrealizm posiada trzy podstawowe cechy jak: wyzwalanie podświadomości, kierowanie się wolnością myśli oraz nadrealność świata przedstawionego (pokazywanie tego co ukryte, nieświadome). Pierwszym surrealistycznym filmem w historii jest „Pies andaluzyjski” Luisa Bunuela z 1928 roku (w tworzeniu filmu pomagał Bunuelowi Salvador Dali). Jest to krótkometrażowy film, trwający szesnaście minut, który składa się z kilku niepowiązanych tematycznie scen. Bohaterami filmu jest bezimienna para, kobieta i mężczyzna. Film szokował widza, przez zastosowanie, jak na owe czasy, drastycznych efektów, takich jak słynna scena przecinania brzytwą gałki ocznej. Ważnym motywem w filmie są również szczątki osła, często występujące w twórczości Dalego. Następny wspólny film tych dwóch artystów to „Złoty wiek” z 1930 roku. Kolejnym prekursorem surrealizmu w filmie jest amerykański reżyser James Whale, który w swych filmach łączył doświadczenia niemieckiego ekspresjonizmu z surrealizmem właśnie. Do jego dzieł należą: „Frankenstein”, „The old dark house”, „Niewidzialny człowiek” oraz „Narzeczona Frankensteina”. Analizując dorobek filmowy twórców surrealistycznych, można wymienić siedem cech wyróżniających to kino: karykaturalne wyolbrzymienie rzeczywistości (zatarcie granice między snem a jawą), wizualna poezja, konstrukcja rzeczywistości według zasady paradoksu i inwersji, film jako ekspresja nieograniczonej wyobraźni twórcy, łączenie rozmaitych dziedzin sztuki, lekceważenie tradycyjnie rozumianej fabularności, eksperymentowanie z nowymi technikami oraz środkami wyrazu.